ඈතක මුමුණන

ඈතක මුමුණන ගීයක පදවැල්
මතක වතක් ඇති සිහින සතක්
ඇවිදින් රැදෙමින් මා පසුපස්සෙන්
කළඹයි  සිත මා රෑ තනි යහනේ

සංසාරෙක මා අසනා සොයනා
කින්නර ගීතය හංස විලාසෙන්
උදුම්බරා මල් පුබුදන ස්වරයෙන්
රෑ මට ඇසුණා මාළග මැකුණා

මන්දාරම හා අදුරු වළාවක්
අහසින් පාවී ආ වැහි බිදුවක්
මගේම තනිකම දැනෙනා ගීයට
අල්ලයි අත්වැල රෑ තනි යහනේ

-ලසන්ත ද සිල්වා-

හැන්දෑව ඉකිගසා

හැන්දෑව ඉකිගසා හැඩුවා
දේදුන්න මැකී යා නම් 
පායන්නේ ඇයිද සද අහසේ
ඇසුවා රහසින් ඇසුවා

‍යෞවනේ මටද හිමිවූ 
අහිමි වූ ආදරේ 
සදානන්දිත තඹර පෙතිමත
කදුලු බිංදුව මගේ උරුමය

පෙම්පතින් ඔබෙන් ලියවුණු
වදන් වූ ආදරේ
අකුරු මුතුකැට වියැකි අරුමය
සිහින විතරක් තනිවෙලා

වනස්පති

පුදා ළපල්ලෙන්

මලින් පලින් 

මහී ඉතිරිය,

වනස්පතීහු නිසලව

සිටියාහුය එවිටත්,

‍සදා සෙවණද නොයෙක අසිරිය

ඇයත් මනු දරුවනුත් රැකවල.

මෙදා මනු පුත් 

සදා වෙස්, ගොරබිරම් රකුසන්

හෙලා කුසමත මහී ඉතිරිය

නෑ සියන් සිය වරිගයේ

සදාලන කල දුකද බිය සැක

අද ද නිසලය වනස්පති සැම.

  

මහලු විය

ඔබ , සංසාරිකය

පසුපසින් බර අඩි තබා එන

විටෙක මා නැවතී හැරී බැලුවෙමි.

ඔබත් නොනැවත ඇවිත් මා මග

අත නොහැර මා වැළ|

කවිකාර මිතුරාට

 

ඔබ ගැබ්බර කළ

පËq පාට හිස් කොළh 

md jqKd wyigu 

ජනේලයෙන් ඇවිදන් ආ

සුළx කෝඩයක් එක්ක

ආං බලාපන් ආකාසේ

නුඹේ කවිය මහ ඉහලින්

අමතකවී බරු තියන්න 

කවියක් ගිය මහ ඉහලක්

ජනේලය ළÕට ඇවිදින්

ලියාපන් තව තවත්

පාව යන්න හිස් අහසේ ඉබාගාතේ

කොහේට හරි වැටෙනවා කවි

ඉඩෝරයට වැස්ස වගේ

ඔද්දල් වූ ජීවිත වල

බැ÷නු කිළිටි දූවිලි මළ

සේදෙන්නට ඒ වැස්සෙන්

ලියාපන් තව තවත්

ඒ මමය

ඇසතු රුක මුල
ගොයුම් බුදුන්,
පමුදිතව සම්බෝධියෙන්

මා සිහිනයක් දුටුවෙමි
වාසෙට්ඨිය,
ඉක්බිතිව එහි එක්තරා කුණපයක් විය.
මාද තවත් නිරි සතුන් බොහෝදෙනාද
ගොජුරු ලොබින් ගසා කන්නට වී
පරමෝත්කර්ෂ නිර්වාණය ඉන් සොයා
මමංකාරයේ සජ්ජායනාව,
මමය මෙය මාගේය
මගේ අසවල් දෙයය අපේය
ගසා කමින් කුණපය

අපේ බුදු හිමියනී නොවේය අන් සරණක්
නත්ථිමේ සරණං අඤ්ඤං 
මම නිවනටය
වාසෙට්ඨිය පිබිදුනෙම් 
කවර නම් අසුබ සිහිනයක්ද 
බියව, සියොළග තෙත්ව දහදියෙන්
ඇසතු රුක මුල
ගොයුම් බුදුන්  ‍
පෙන්වීය මටම 
කුණපය බුදින බොහෝ දනටද
ඒ මමය මාගේ කුණපයමය

ඔබ සොදුරිය, මා වනපස මල

ඔබ සොදුරිය, මා වනපස මල
පෙම නම් අචින්ත්‍යය.

එහෙත් රාගයද එහි වෙත්
මා නිරාගික වම් කෙසේ
ඔබ නුරාවේ උල්පතයි.

ඔබ ළැම හස් මැද හද ගැහෙන රාවය මැද
නුරාවද දයාවද ඉපිලෙමින් ගලායයි.
මා විටෙක උනුසුම්ව සිහිල්වද යළි විටෙක
ජීවිතය ලබම් ඒ ඔබෙන් වෙද

ඔබ අසළින් මා වැතිරෙම්
චංචලව ගිය හදැති 
තවත් එක් මානවකයෙක් 
ඇහැරවම්ද නොකරම්ද 
දයාවයි නුරාවයි අනේ මට පාලුයි 
දැන් බොහෝ රෑ වී 
මට එන්න වෙන්නේ මේ වෙලාවෙයි.
එහෙත් ඔබත් වෙහෙස වී 
නිදි කුමරි තුරුලේ 
එපා ඇහැරෙන්න දැන් නිදියන්න
මට දුකයි ඒකයි.
හෙටවත් බලමු 

පෙබරවාරි හතරෙන් පස්සේ තාත්තා

නිදහස් දවසට දෙදොහකට පස්සේ
තුන් අවුරුද්දකට ඉස්සර මහ රෑ
සුරතින් පපුව පිරිමැද තාත්තා 
කැක්කුමයි අදනම් හරියට කියා
ඇස්පියා ගත්තා මගේ ඇස්මානේ

පෙරඹරින් නව හිරු නැගෙන විටදී
නිදහස්ව ගොස් තිබුණා තාත්තා
දෙපා ඔහුගේ දිගුකර සාලයේ පෙරඹර දිගට
නිදහස් දවසට දෙදොහකට පස්සේ

දැනුත් නිදහස් දවස ලංවෙනවිට සිනාසී
දග කරන විට සිංහයා අහසේ 
රිදුම් දෙනවා මගේ පපුවත් තාත්තා සිහිවී
නිදහස්ව ගියහැටි මාව සිරකොට මතකයේ
නිදහස් දවසට දෙදොහකට පස්සේ 

හරාම් නොකළැකි හෘද සාක්ෂිය

නෝබි අරින වෙලාවට

මොහිදීන්ගාඩ්න් පල්ලියේ

බිතක්කන උඩට නැග
මාත් එන්නද ඇහුවම

අත වනා කැදවා ඇත=ලටම
එලා පැදුරක් මටද 

කe| පිරූ ජෝග=වක් සරුවත්ද

තව ජාති උණු උණු සමෝසා රටඉ|s

තැබුවාම ඉදිරියෙන්a

කියන්නේ කොහොමද කටක් ඇරලා 

මට එපා හලාල්'             

අපේ කන්තෝරුවේ ‍පොඩි මල්ලි රමීෂ්

එකට වැඩ කරන රිස්වානලා

ලියන මේසය උඩම

බත්ගෙඩිය දිගහැර

කමුද බත් දෙකටක්a

කියා ඇසුවාම හිනැහිලා

කියන්නේ කොහොමද කටක් ඇරලා

මට එපා හලාල්'

තාත්තා මියෙන්නට බො‍හේ  ඉස්සර

කට සැර ජාති අරගෙන

ත=වාන් මාමා ආවම
දෙවුන්දර කපිල මාමත් එක්කල

ඇරෙනකොට බෝතල්
මටත් කට සැර ජාති දුන්නේ

නැතිවාද හලාල්' 

කාලෙකින් දැක නැති

ජීවත=න් අතර නැතිවෙන්න ඉඩ ඇති

ත=වාන් මාමලා නැන්දා

අපි එහේ ගිය විටෙක

උයා දුන්නේ මනි පිට්ටු 

නොමැතිවද හලාල්' 

සුනාමියට ටික දොහකට පස්සේ

යාලුවා පොත=විල අමානුල්ලා

මුණගැසී හැඩුවේ"

මගේ උර මත බරවී

අනේ මැරුණා මචං අම්මයි අක්කයි දෙන්නම

බෙහෙත් ගේන්න යද්දී කල්මුණේ

නොතිබුනෙද හලාල් ඒ උණු කදුලේ මගේ උරහිස'

බීර බොන හැන්දෑවේ

පොඩි බඩගින්නකට වාගේ

අපේ ටවුමේ මයිමූන් නානගෙන්

අරන් කෑවම හලාල් මුරුක්ක=ද උණුවඩේ

වද වෙයිද මගේ සිංහල පිරිමිකම
අනේ නැත්නම් මෙහෙම ලිව්වම

විරෝධීන් හලාල්

එකම පෙරමුණකට විත්a

කියාවිද මාව පෙන්නා

ඕකා කරව් හරාම්'

                 

,ika; o is,ajd

W!j m%cd .=jkaúÿ,sh'

කන්තෝරු කාරයාගේ කව

මගේ හිත ගැන මං තරම්
දන්න වෙන කවුරුවත්
ඔබ මිසෙක ඉන්නවද
ඉතින් එහෙනම් ඇයි
නෝක්කඩු මේ තරම්

කෝපි මල් පිපෙන පින්නේ
සීතලට තුරුලුවී ඇහැරෙන්න
ඉදුවර දෑස අද්දර ඔහේ
ගොලුවෙලා නිහඩව ඉන්න
තුන්යම රෑ සිහිනයේ
කසුන් කුමරා වෙන්න
මං ආස නැතුවාද

එහෙත්, කෑ නොකෑවෙන්
බත් කටක් දෙකටක්
පරණ මල්ලට දාගත්තු
ලිපි කවර පෑන් පැන්සල් එක්ක
පිට ‍‍නොවී කොහොමද
ඔට්ටු අල්ලන්න
රෑ දෙගොඩහරිය තෙක්
බලන් සොදුරිය අසන් නිහඩව
ජීවිතය අපෙ නොවෙයි.

ඔබටමයි

පළමුව විදුලියක් සේ ඇස ගැටෙනු මැන 

දෙවනුව අහස් ගිගුරුම වී ඇසෙනු මැන

තෙවනුව නැවුම් සුවදින් හද පුරවමින

ඔබ මට පොකුරු වැස්සක් වී වසිනු මැන. 

- මහගම සේකර -

සිතුවිලි

සිතුවිලි සිරකොට ගෙන අපි නැසෙමුද
සිරගෙය බිදගෙන එන සිතුවිලි රළ

පෙරලා බිදදා ගතානුගතිකය
නව ලොව ඉදිවෙන අසිරිය බලමුද