ඈතක මුමුණන

ඈතක මුමුණන ගීයක පදවැල්
මතක වතක් ඇති සිහින සතක්
ඇවිදින් රැදෙමින් මා පසුපස්සෙන්
කළඹයි  සිත මා රෑ තනි යහනේ

සංසාරෙක මා අසනා සොයනා
කින්නර ගීතය හංස විලාසෙන්
උදුම්බරා මල් පුබුදන ස්වරයෙන්
රෑ මට ඇසුණා මාළග මැකුණා

මන්දාරම හා අදුරු වළාවක්
අහසින් පාවී ආ වැහි බිදුවක්
මගේම තනිකම දැනෙනා ගීයට
අල්ලයි අත්වැල රෑ තනි යහනේ

-ලසන්ත ද සිල්වා-

හැන්දෑව ඉකිගසා

හැන්දෑව ඉකිගසා හැඩුවා
දේදුන්න මැකී යා නම් 
පායන්නේ ඇයිද සද අහසේ
ඇසුවා රහසින් ඇසුවා

‍යෞවනේ මටද හිමිවූ 
අහිමි වූ ආදරේ 
සදානන්දිත තඹර පෙතිමත
කදුලු බිංදුව මගේ උරුමය

පෙම්පතින් ඔබෙන් ලියවුණු
වදන් වූ ආදරේ
අකුරු මුතුකැට වියැකි අරුමය
සිහින විතරක් තනිවෙලා

වනස්පති

පුදා ළපල්ලෙන්

මලින් පලින් 

මහී ඉතිරිය,

වනස්පතීහු නිසලව

සිටියාහුය එවිටත්,

‍සදා සෙවණද නොයෙක අසිරිය

ඇයත් මනු දරුවනුත් රැකවල.

මෙදා මනු පුත් 

සදා වෙස්, ගොරබිරම් රකුසන්

හෙලා කුසමත මහී ඉතිරිය

නෑ සියන් සිය වරිගයේ

සදාලන කල දුකද බිය සැක

අද ද නිසලය වනස්පති සැම.

  

මහලු විය

ඔබ , සංසාරිකය

පසුපසින් බර අඩි තබා එන

විටෙක මා නැවතී හැරී බැලුවෙමි.

ඔබත් නොනැවත ඇවිත් මා මග

අත නොහැර මා වැළ|

කවිකාර මිතුරාට

 

ඔබ ගැබ්බර කළ

පËq පාට හිස් කොළh 

md jqKd wyigu 

ජනේලයෙන් ඇවිදන් ආ

සුළx කෝඩයක් එක්ක

ආං බලාපන් ආකාසේ

නුඹේ කවිය මහ ඉහලින්

අමතකවී බරු තියන්න 

කවියක් ගිය මහ ඉහලක්

ජනේලය ළÕට ඇවිදින්

ලියාපන් තව තවත්

පාව යන්න හිස් අහසේ ඉබාගාතේ

කොහේට හරි වැටෙනවා කවි

ඉඩෝරයට වැස්ස වගේ

ඔද්දල් වූ ජීවිත වල

බැ÷නු කිළිටි දූවිලි මළ

සේදෙන්නට ඒ වැස්සෙන්

ලියාපන් තව තවත්

ඒ මමය

ඇසතු රුක මුල
ගොයුම් බුදුන්,
පමුදිතව සම්බෝධියෙන්

මා සිහිනයක් දුටුවෙමි
වාසෙට්ඨිය,
ඉක්බිතිව එහි එක්තරා කුණපයක් විය.
මාද තවත් නිරි සතුන් බොහෝදෙනාද
ගොජුරු ලොබින් ගසා කන්නට වී
පරමෝත්කර්ෂ නිර්වාණය ඉන් සොයා
මමංකාරයේ සජ්ජායනාව,
මමය මෙය මාගේය
මගේ අසවල් දෙයය අපේය
ගසා කමින් කුණපය

අපේ බුදු හිමියනී නොවේය අන් සරණක්
නත්ථිමේ සරණං අඤ්ඤං 
මම නිවනටය
වාසෙට්ඨිය පිබිදුනෙම් 
කවර නම් අසුබ සිහිනයක්ද 
බියව, සියොළග තෙත්ව දහදියෙන්
ඇසතු රුක මුල
ගොයුම් බුදුන්  ‍
පෙන්වීය මටම 
කුණපය බුදින බොහෝ දනටද
ඒ මමය මාගේ කුණපයමය

ඔබ සොදුරිය, මා වනපස මල

ඔබ සොදුරිය, මා වනපස මල
පෙම නම් අචින්ත්‍යය.

එහෙත් රාගයද එහි වෙත්
මා නිරාගික වම් කෙසේ
ඔබ නුරාවේ උල්පතයි.

ඔබ ළැම හස් මැද හද ගැහෙන රාවය මැද
නුරාවද දයාවද ඉපිලෙමින් ගලායයි.
මා විටෙක උනුසුම්ව සිහිල්වද යළි විටෙක
ජීවිතය ලබම් ඒ ඔබෙන් වෙද

ඔබ අසළින් මා වැතිරෙම්
චංචලව ගිය හදැති 
තවත් එක් මානවකයෙක් 
ඇහැරවම්ද නොකරම්ද 
දයාවයි නුරාවයි අනේ මට පාලුයි 
දැන් බොහෝ රෑ වී 
මට එන්න වෙන්නේ මේ වෙලාවෙයි.
එහෙත් ඔබත් වෙහෙස වී 
නිදි කුමරි තුරුලේ 
එපා ඇහැරෙන්න දැන් නිදියන්න
මට දුකයි ඒකයි.
හෙටවත් බලමු