පෙම නම් අචින්ත්යය.
මා නිරාගික වම් කෙසේ
ඔබ නුරාවේ උල්පතයි.
ඔබ ළැම හස් මැද හද ගැහෙන රාවය මැද
නුරාවද දයාවද ඉපිලෙමින් ගලායයි.
මා විටෙක උනුසුම්ව සිහිල්වද යළි විටෙක
ජීවිතය ලබම් ඒ ඔබෙන් වෙද
ඔබ අසළින් මා වැතිරෙම්
චංචලව ගිය හදැති
තවත් එක් මානවකයෙක්
ඇහැරවම්ද නොකරම්ද
දයාවයි නුරාවයි අනේ මට පාලුයි
දැන් බොහෝ රෑ වී
මට එන්න වෙන්නේ මේ වෙලාවෙයි.
එහෙත් ඔබත් වෙහෙස වී
නිදි කුමරි තුරුලේ
එපා ඇහැරෙන්න දැන් නිදියන්න
මට දුකයි ඒකයි.
හෙටවත් බලමු
No comments:
Post a Comment